Gökalp, sabah uyandığında yanında babasının yattığını görünce çok mutlu oldu.

Ona sarılarak, “Seni çok seviyorum babacım” dedi.

Sonra gözlerini pencereye çevirdi ve şaşkınlıkla; “Baba baba kalk hadi kalk. Kar yağıyor, kar yağıyor” diyerek sevinçle babasının üstüne atladı.

Babası uyanıp, hemen Gökalp’i yatağına yatırdı ve onu yemeye başladı.

Gökalp, dışarıdaki kara bakmak için can atıyordu. Babası onu kucağına alıp pencereden dışarıya baktırdı.

Her yer bembeyaz olmuştu.

Gökalp hemen annesini uyandırmaya gitti.

Annesi çoktan uyanmış ve kahvaltıyı hazırlamıştı.

Hemen annesine sarılarak, “Anne kar yağıyor, kar yağıyor” diye mutlulukla bağırdı.

Gökalp’in annesi de hemen “Evet oğlum dışarıda kar yağıyor, hemen kahvaltımızı yapalım, üstümüzü değiştirip dışarıya çıkalım” dedi.

Gökalp, önce banyoya gidip, elini, yüzünü güzelce yıkadı.

Sonra annesinin onun için hazırladığı masaya oturup kahvaltısını hızla bitirdi.

Bu sırada, kardeşi Göktuğ da ilk defa karla tanışıyordu. O da çok merak etmişti. Kahvaltı masasında sürekli pencereden dışarıya bakıp, yağan karı izliyordu.

Hep birlikte kahvaltı yaptıktan sonra, üstlerini değiştirdiler.

Gökalp’in annesi, “Dışarısı çok soğuk, bu yüzden sıkı sıkı giyinmeliyiz, yoksa hasta olabiliriz” dedi.

Gökalp de önce pantolonunu, tişörtünü ve üzerine de kalın montunu giydi.

Annesi, “Hoop dur bakalım. Bunlar yetmez, şapkanı, eldivenlerini giymeli, atkını da takmalısın” dedi.

Annesi kardeşi Göktuğ’u giydirirken, Gökalp de babasıyla birlikte, evcil köpekleri olan Juli’yi de alarak dışarı çıktılar.

Juli, kar yağdığını görünce hızlıca koşmaya başladı.

Gökalp de hemen arkasında dışarı çıktı. Tam koşacakken, babası onu yakaladı.

Babası, “Kar yağarken koşmamalısın Gökalp, çünkü yerler çok kaygan, düşüp yaralanabilirsin, hastaneye gitmek zorunda kalabiliriz” dedi.

Gökalp babasının sözünü dinleyerek koşmaktan vazgeçti. Juli’nin karlarda koşturmasını kahkahayla izledi.

Sonra birden, arabalarının her zamanki yerde olmadıklarını fark etti Gökalp.

“Baba, bizim arabamız nerede?” diye sordu.

Babası da, “Her zamanki yerinde oğlum. Ama üzerine çok kar yağmış, karlar altında kaybolmuş” dedi.

Gökalp de, “Yani burada mı?” diye sorarken, arabanın her zaman durduğu yerdeki kar birikintisini gösterdi.

Babası, “İstersen birlikte arabamızı temizleyebiliriz” dedi.

Gökalp, sevinçle “Eveeeet” diye bağırdı.

Babası, “Ama önce Juli’yi eve göndermeliyiz. Çok üşümüş olmalı” dedi.

Juli’yi eve gönderdikten sonra, arabanın üzerindeki karları temizlemeye başladılar.

Tam bu sırada, Gökalp’in sırtına bir kartopu geldi.

Babasına baktığında, yeni kartopu yapıyordu.

“Baba ne yapıyorsun?” diye sordu.

Bu sırada kartopunu yapan babası, Gökalp’e bir kartopu daha fırlattı.

“Kartopu savaşı” diye bağırdı babası.

Gökalp ile babası kartopu savaşı yaparken, annesi ile Göktuğ da dışarıya çıkmıştı. Gökalp hemen babasının yanına giderek, arabanın üzerinden aldıkları karları annesine ve Göktuğ’a atmaya başladılar.

Göktuğ, kartopu yapamasa da çok eğlenmeye başlamış ve kahkahalarla gülüyordu.

Bu sırada babasının telefonu çaldı.

Gökalp, “Başkan mı arıyor, seni işe mi çağıracak baba?” diye sordu üzülerek. Babası da, “Hayır, deden arıyor. Deden ve babaannen buraya geliyormuş” dedi. Gökalp bu habere çok sevindi.

Annesi, babası ve kardeşi Göktuğ ile birlikte karların üzerinden geçerek sahile indiler.

Babannesi ile dedesi de oraya gelmişti.

Yaz aylarında oyun oynadığı kumlar, yoktu. Artık her yerde bembeyaz karlar vardı.

Gökalp, dedesiyle birlikte, sahildeki karlarda yuvarlanmaya başladı.

Sonra hep birlikte kocaman bir kardan adam yaptılar.

Ve sahilden, şarkı söyleyerek yürüdüler.

“Kar yağıyor / biz çok mutluyuz / birlikte yürüyoruz”

Gökalp, babaannesinin evine gitmek istedi. Ama babaannesinin evi yüksekteydi ve oraya kadar yürüyemezdi.

Babası hemen geriye dönüp arabayı aldı. Sonra Göktuğ, annesi ve kendisi arabaya binerek babaannesinin evine gitmek için yola çıktılar.

Babası tam yukarıya doğru çıkıyordu ki, Gökalp’in annesi arabanın çıkmayacağını düşünerek araçtan Göktuğ’la beraber inmek istedi. Babası kenara çekip onu indirdi.

Gökalp ile babası arabayı babaannesinin otoparkına bıraktıktan sonra annesini bıraktıkları yerden almak için yürümeye başladı.

Gökalp, annesinin elinden tuttu, Göktuğ ise babasının kucağına geldi. Birlikte yürüyerek babaannesinin evine gittiler.

Gökalp, bugün çok mutlu olmuştu.

Bu yüzden Gökalp bugünü hayatı boyunca hiç unutmadı.